CAO

Een collectieve arbeidsovereenkomst (cao) is een schriftelijke overeenkomst, afgesloten door één of meer werkgevers of één of meer werkgeversorganisaties, en één of meer werknemersorganisaties (meestal vakbonden). In een cao worden afspraken vastgelegd over arbeidsvoorwaarden zoals loon, toeslagen, betaling van overwerk, werktijden, proeftijd, opzegtermijn en pensioenen. Vaak kennen cao’s gunstiger bepalingen dan de wettelijke minimum regelingen, maar zij kunnen ook minder gunstig zijn. Iedere werkgever is verplicht te vermelden of een cao van toepassing is. Deze verplichting staat in het Burgerlijk wetboek, artikel 7: 665, lid 1. Als er geen cao is, moeten werkgever en werknemer zelf afspraken maken.

Een cao is van toepassing als:
-werkgever en werknemer lid zijn van een cao-partij (bijvoorbeeld een werkgeversorganisatie of vakbond);
-de werkgever lid is van een cao-partij. De cao geldt dan voor alle werknemers, dus ook voor werknemers die geen lid zijn van één van de cao-partijen of zijn aangesloten bij een vakbond die de cao niet heeft ondertekend; 
-de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid de bepalingen van een cao algemeen verbindend heeft verklaard voor alle werkgevers en
werknemers in de bedrijfstak waartoe de onderneming behoort. Ondernemingen die niet onder een bedrijfstak-cao vallen kunnen besluiten eeen cao toch vrijwillig toe te passen.

Cao en arbeidsovereenkomst
-In een arbeidsovereenkomst staan alleen afspraken die voor de individuele werknemer gelden. Als deze afspraken botsen met de cao, dan gelden de afspraken uit de cao.

Looptijd
-De reguliere cao heeft een looptijd van twee jaar. Specifieke cao’s zijn vijf jaar geldig.

Cao voor uitzendkrachten
-Binnen de uitzendbranche zijn er twee cao’s: de cao van de Algemene Bond Uitzendondernemingen (ABU) en de cao van de Nederlandse Bond
 van Bemiddelings- en Uitzendondernemingen (NBBU).